ใส่คำที่ต้องการค้นหาข้อมูลสินค้าและบทความด้านล่าง
สารอาหารนั้นแบ่งออกเป็นหมวดหมู่ย่อยคือ : โปรตีน คาร์โบไฮเดรต ไขมัน วิตามิน แร่ธาตุและน้ำ
โปรตีนในอาหารสุนัข
แหล่งโปรตีนของอาหารสุนัขทั่วไป ได้แก่ เนื้อสัตว์ สัตว์ปีก ปลา และส่วนผสมจากพืชบางชนิดเช่น ข้าวโพด กลูเตน และกากถั่วเหลือง
เป็นที่รู้กันดีว่า กรดอะมิโนหรือโปรตีนนั้น ช่วยในการสร้างเส้นขน ผิวหนัง เล็บ กล้ามเนื้อ เอ็นกล้ามเนื้อ และช่วยในการเติบโตของกระดูก รวมไปถึงยังมีบทบาทสำคัญในการผลิตฮอร์โมนในสุนัขอีกด้วย
กรดอะมิโนที่จำเป็นในอาหารสุนัขนั้นนอกจากจะมาจากเนื้อแล้วยังต้องมาจากพืชอีกด้วย เช่นกากถั่วเหลืองเป็นต้น
คาร์โบไฮเดรตในอาหารสุนัข
แหล่งคาร์โบไฮเดรตโดยทั่วไปจะมาจากพืชและธัญพืช คาร์โบไฮเดรตจัดอยู่ในหมวดหมู่ของแป้ง (น้ำตาล) และจะได้พลังงานจากจากไฟเบอร์ตามลำดับ
แป้ง (Starches ) ประกอบด้วยน้ำตาลหลายชนิดเช่น กลูโคส หรือฟรุกโตส โดยสุนัขสามารถเปลี่ยนน้ำตาลให้กลายเป็นพลังงานและนำมาใช้ได้
ไฟเบอร์สามารถย่อยลงเป็นกรดไขมันสายสั้นโดยแบคทีเรียในลำไส้ของสุนัข แหล่งที่มาของไฟเบอร์ที่สามารถย่อยได้จะมาจาก ยางจากพืช ที่ให้กรดไขมันที่มีสายโซ่สั้นจำนวนที่สูง ไฟเบอร์ที่ย่อยได้โดยจุลินทรีย์เช่น บีทพัลป์ จะให้กรดไขมันสายสั้น (short chain fatty acid) และเพิ่มปริมาณสำหรับขับออกมาเป็นของไฟเบอร์ที่ย่อยได้โดยจุลินทรีย์ได้น้อยเช่น เซลลูโลส จะเพิ่มขนาดเพื่อขับออกทางระบบขับถ่ายและจะให้กรดไขมันสายสั้น (short chain fatty acid) เพียงเล็กน้อย
ไขมันในอาหารสุนัข
ไขมันพบได้ในเนื้อสัตว์ สัตว์ปีก ปลา และน้ำมันพืชเช่น ไขมัน นั้นจะช่วยเติมเต็มการทำงานของร่างกายที่สำคัญหลายอย่าง ทั้งการสร้างเยื่อหุ้มเซลล์ การช่วยรักษาอุณหภูมิของร่างกาย ควบคุมการอักเสบและอื่น ๆ ไขมันเป็นรูปแบบหลักของพลังงานสะสมในร่างกาย โดยไขมันนั้นให้พลังงานมากเป็นสองเท่าของคาร์โบไฮเดรตหรือโปรตีน
ไขมันยังมีหน่วยย่อยของไขมันที่สำคัญคือกรดไขมันโอเมก้า 6 และโอเมก้า 3 กรดไขมันโอเมก้า -6 มีความจำเป็นสำหรับการบำรุงรักษาผิวหนังและเส้นขน กรดไขมันโอเมก้า -3 มีความสำคัญในการแข็งตัวของเลือดและลดการอักเสบในสุนัข
วิตามินและแร่ธาตุในอาหารสุนัข
วิตามินมีหน้าที่ส่งเสริมการเติบโตของกระดูก การแข็งตัวของเลือด การผลิตพลังงาน และการป้องกันอนุมูลอิสระ
วิตามิน A, D, E และ K ต้องการไขมันสำหรับการดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย ในขณะที่วิตามินเช่นวิตามิน B-complex และวิตามินซีต้องการน้ำที่จะดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย
แร่ธาตุให้การบำรุงโครงสร้างกระดูกและช่วยในการสื่อสารของเส้นประสาทและการหดตัวของกล้ามเนื้อ
สุนัขพันธุ์เล็กจะเข้าสู่ช่วงสูงวัยเมื่อมีอายุประมาณ 7 ปี (5 ปีสำหรับสุนัขพันธุ์ใหญ่) มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเค้าจะอยู่ได้นานถึง 15 ปี ในขณะที่สุนัขของคุณเข้าสู่ช่วงสูงวัย พวกเค้าจะทำกิจกรรมน้อยลง และมีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคข้ออักเสบ โรคเบาหวาน และโรคไต
Tom Carpenter DVM ประธานสมาคมโรงพยาบาลสัตว์อเมริกันกล่าวไว้ว่า การติดตามพฤติกรรมการกินของสุนัขที่มีอายุมากนั้นเป็นเรื่องสำคัญ โดยทั่วไปสุนัขที่มีอายุมากไม่ต้องการโปรตีน โซเดียม และฟอสฟอรัสมาก แต่ทั้งนี้จะขึ้นอยู่สุนัขแต่ละตัวด้วย
สุนัขสูงวัยบางตัวมีแนวโน้มที่จะเป็นโรคอ้วน เพื่อทดสอบว่าสุนัขของคุณมีน้ำหนักที่เหมาะสมหรือไม่ ให้ขยับมือสัมผัสไปที่ข้างลำตัวของพวกเค้า หากคุณรู้สึกถึงกระดูกซี่โครงถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่ถ้าคุณรู้สึกว่ามีชั้นไขมันปกคลุมหรือสังเกตเห็นหน้าท้องกลมอย่างเห็นได้ชัด แปลว่าพวกเค้าอาจมีน้ำหนักเกินแล้ว การออกกำลังกายยังคงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับสุนัขสูงวัย และหากพวกเค้ามีน้ำหนักเพิ่มขึ้น คุณอาจต้องการอาหารสูตรสำหรับควบคุมน้ำหนักที่มีไขมันต่ำ มีน้ำมันปลาที่อุดมไปด้วยวิตามิน (ไอแอมส์™ โปรแอคทีฟ เฮลท์™ สูตรสุนัขสูงวัยเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ดีเลยล่ะ)
สุนัขบางตัวอาจมีนิสัยเลือกกินและน้ำหนักลดลง Carpenter กล่าวว่า สุนัขที่อายุมากอาจต้องการอาหารที่มีแคลอรี่มากขึ้น และอาจสูญเสียความสามารถในการดมกลิ่น รวมถึงเคี้ยวอาหารได้ยากขึ้น เพื่อให้ง่ายต่อการเคี้ยว คุณสามารถใช้วิธีผสมน้ำอุ่นเข้ากับอาหารเม็ดได้ นอกจากนี้สุนัขสูงวัยยังมีโอกาสมีภาวะขาดน้ำได้ อย่าลืมเตรียมน้ำสะอาดไว้ให้พวกเค้าด้วยล่ะ
ทั้งนี้หากสุนัขของคุณน้ำหนักขึ้นหรือลงแบบฉับพลัน นั่นอาจเป็นสัญญาณเตือนของโรคร้าย ควรรีบพาไปพบสัตวแพทย์
